نگاه کلی به شرایط رسوبی ایران در دوران فانروزوئیک
آنچه در این مقاله میخوانید...
شرایط رسوبی ایران در دوران فانروزوئیک
رسوبات پلاتفرمی ایران در دوران پالئوزوئیک
سنگهای رسوبى كه در فاصله زمانی پركامبرین پسين تا تریاس میانی در ایران تشكيل شدهاند، ويژگىهاى رسوبات محيطهاى پلاتفرمى (سكويى) را داشته كه در ايران تحت عنوان پوشش پلاتفرم معروفاند. پوشش پلاتفرم در تمام ايران تقريباً از سنگشناسى و محتوى فسيلى كم و بيش مشابه برخوردار بوده و تركيب سنگشناسى آن متشكل از آهک، دولوميت، رسوبات تبخيرى، شيل و نهشتههاى آوارى است كه در بخشهاى مختلف ايران ضخامت آنها با يكديكر فرق كرده و بين دو ناپيوستگى آسينتيک در پايين و ناپيوستگى ناشى از فاز سيمرين پيشين در بالا محصور مىگردند.
اين پوشش پلاتفرمى، يک توالى پيوسته نبوده بلكه نبودهاى چينهاى مهم به خصوص در طى اردويسين پسين، سيلورين، دونين پيشين و كربونيفر را به همراه دارد، اين رسوبات حاشيه قارهاى (Epicontinental) در درياهاى پلاتفرمى كم عمق تشكيل شدهاند. با اين وجود رخسارههاى مربوط به محيطهاى دريايى نسبتاً عميق در طى پالئوزوئیک نيز در ايران گزارش شده است.
تحولات رسوبی ایران در دوران مزوزوئیک
در طى ترياس پسين – ژوراسيک پيشين بخش اعظم سرزمين ايران به حوضههاى كم عمق قارهاى مردابى تبديل و در آن نهشتههاى قارهاى به همراه زغال سنگ تشكيل شده است. چنين وضعيتى به غير از ناحيه زاگرس در ديگر بخشهاى ايران ديده مى شود.
در ژوراسيک ميانى و پسين گسترش درياى پلاتفرم وسيع از نوع اپیریک (Epiric) (درياى وسيع و كم عمق) باعث تهنشست كربناتهاى دريايى شده است كه رخسارههاى آهكى آمونيتدار از آن جمله است.
تحولات ساختاری و رسوبی در دوران سنوزوئیک
بعد از اليگوسن با بسته شدن اقيانوس تتيس جوان كه ناشى از بازشدگى درياى سرخ در طى كرتاسه است، خرده قارههاى تشكيل دهنده سرزمين ايران با يكديكر جوش خورده و مجموعهاى مانند آنچه كه امروزه وجود دارد را تشكيل دادهاند.